Çocuk Olmak

 

     Çocukluk... İnsanın belki de en güzel anılarının olduğu sonsuz mutluluk dolu günler. Her şeyin en saf hali, hayatın en çok yaşanılası zamanı. Çocuk olmak... Herşeyi sevmek, karşılıksızca... Güneşi, ayı , yıldızları, insanları, ağaçları, kuşları, sevmek. Kimi zaman da yuvasına buğday taşıyan karıncayı sevmek . Koşulsuzca....

     Taşlarla, toprakla oynadığımız, çamurdan adam yaptığımız günler mi, benim anımsadıklarım. Güneşi kovaladığımız, yıldızları saydığımız mutlu günler mi? 

     Çocuklarımın böyle anıları olacak mı? Büyüdüklerinde çocukluklarını hatırladıklarında huzur kaplayacak mı içlerini? Mutlu insan olacaklar mı?

     Hayat çocuklukta başlar, anılarıyla devam eder. Mutlu çocuklar, sevgiyle açan çiçekler gibidir. Bırakın çocukları özgürce oynasınlar, gökyüzünü izleyip hayaller kursunlar. Ilık esen rüzgarı içlerine çeksinler, toprağa bassınlar çıplak ayaklarıyla. Bırakın hayatlarının en unutulmaz günlerini özgürce yaşasınlar. Oynasınlar, eğlensinler, koşsunlar, gülücükler saçsınlar etrafa. Kısacası çocuk olsunlar. Bir renkli ekran karşısına mahkum edilmemiş, mutlu çocuklar olsunlar...